Place Djemaa el Fna in Marraksh, waar met name ’s avonds de verhalenvertellers bij elkaar komen en een eeuwenoude traditie voortzetten. Maar ook acrobaten, slangenbezweerders, hennaververs en kooplui horen tot het beeld. Foto auteur 2014.
Eigenlijk hoor ik thuis op het Djemaa el Fnaplein in Marrakesh, want ik ben een rasechte verhalenverteller. En zoals dat gaat met verhalen, het worden er niet minder, maar altijd meer. Hoe houd je dan het overzicht? Dat was de reden om te experimenteren met nieuwe toegangen op deze website.
Voor wie de komende weken Marrakesh bezoekt, is dit een echte aanrader!
De tentoonstelling van Mahi BineBine (*1959) in Musée de la Palmeraie in Marrakesh is verrassend! De toeschouwer krijgt alle ruimte om zijn eigen interpretaties aan dit oeuvre te verbinden (2 maart – 30 april 2014).
Museum —De tuin van de palmerij te Marrakesh is al zo’n feest, maar ondertussen mag het museum bij deze uitspanning zeker niet vergeten worden: het toont hedendaagse Marokkaanse kunst van een niveau dat je zo naar Nederland zou willen halen. Voor een deel staat deze in de tuin, en voor het overige hangt ze in de zalen. De lopende tentoonstelling van Mahi BineBine is prachtig! Als mij zonder aanvullende informatie gevraagd zou worden wat het thema is, dan zou ik zeggen dat BiniBine balanceert op de rand tussen het zich gevangen voelen in eenzaamheid en de gesublimeerde eenzaamheid. Het gaat om werk waar de toeschouwer het ongezegde verhaal achter de beelden vermoedt, waardoor een intrigerende wisselwerking ontstaat tussen beschouwer en kunst.
Voelen de figuren van Mahi BineBine (*1959) zich gevangen in eenzaamheid of hebben ze die gesublimeerd? Tentoonstelling in Musée de la Palemeraie in Marrakesh (2 maart – 30 april 2014).
Deze tentoonstelling is eenvoudigweg genieten en dat geldt overigens ook voor de tuin, zoals je in een van mijn gedichten kunt lezen.
Tijd en slijt gaat over de deels uitgevaagde lettertekens op het houtwerk van de Medersa Ben Youssef | Ben Joesoefmadrassa te Marrakesh. Foto bvhh.nu 2014.
Een stenen kleed weefsels van lettertekens en siermotieven onvoltooid of weggesleten stokt het verhaal waar letters hun zeggingskracht
in vegen en krassen door de tijd verliezen projecteren schaduwlijnen hun zinnen er dwars tegenin Zo verschijnen en verdwijnen de verhalen als een temporeel proces in dit boek van steen lang van stof voegen de seizoenen
aan al die regels steeds meer toe
aan tijd en slijt
Het weefsel van het stenen kleed is met letters en arabesken bezaaid bij de Medersa Ben Youssef | Ben Joesoefmadrassa te Marrakesh. Foto bvhh.nu 2014.
________________________
Post scriptum
Er is zoveel wat onze culturen bindt! Ook motieven als het gebouw als boek en muren als weefsels kennen we in onze architectuurtraditie. Dit laatste thema valt te herleiden tot de oudtestamentische tent boven de Ark des Verbonds die ook in de koran wordt genoemd: het constructieve raamwerk van het gebouw vormt de tentstokken, de niet dragende muren staan voor het doek. In 1858 zou J.A. Alberdingk Thijm deze architectonische metafoor bevestigen in zijn naslagwerk over de kerkbouwsymboliek, De Heilige Linie. Hierin komen we ook een aantal keren de vergelijking tegen van het kerkgebouw als boek der leken die door Gregorius de Grote is bedacht.*
Op dit punt scheiden zich de wegen, want in het christelijke kamp werden daarmee de afbeeldingen bedoeld die in de islam verboden waren. In beide culturen werd de metafoor van het gebouw als een educatief boek vooral uitgedrukt door de muren, bogen en stijlen letterlijk met leestekens te overdekken, zoals in de medersa. Het betreft hier namen, begrippen, spreuken en heilwensen, zoals Allah (vaak als palindroom), vrede, ‘Eer aan God’, ‘Het koningschap behoort aan God’. Maar ook de stichters en het bouwjaar – 972 in de islamitische jaartelling, dus 1564-65 na Christus – staan bij de inscripties tussen de arabesken vermeldt. Verder zijn in de gebedsruimte bij de mihrab verzen uit de koran weergegeven. Heel poëtisch is de inscriptie bij de voorhal: ‘Ik (de architectuur) heb door de schoonheid die geschapen werd voor mijn verfraaiing het aanzien van een sieraad gekregen en mijn halssnoer volstond om me te tooien en te bedekken’.*
Nolens volens herinnert dit aan de vrouwelijke metaforiek van de architectuur die door het christendom van het Oude Testament is overgenomen en vooral tot uitdrukking komt in de vele titels van Maria. Een bijzonder voorbeeld is de nieuwe Bavo van Joseph Cuypers (1895-1930), die als enige (kathedrale) kerk in Nederland het motto draagt: ‘Getooid als een bruid’ (ontleend aan de Apocalyps en het Hooglied).* Alleen al op het punt van de architectuursymboliek valt er nog heel wat te onderzoeken over de relatie tussen de twee culturen.
In Tijd en slijt staat de taligheid van het gebouw centraal, de metafoor van het gebouw als een boek bij de Medersa Ben Youssef | Ben Joesoefmadrassa te Marrakesh. Een symboliek die oost en west delen! Hier zie je de kalligrafie van gewijde en andere teksten gebeiteld en gebakken in steen. Foto bvhh.nu 2014.
Wie o wie gaat hier een diepgaande studie van maken? Met zoveel Marokkaanse medelanders zou zoiets toch tot de mogelijkheden moeten behoren? Opnieuw zal dan blijken dat cultuur een geweldige bruggenbouwer is.
B.
Bronnen en verdere informatie
De * in de tekst hierboven verwijst naar de volgende bronnen (volledige titels zijn te vinden in de bibliografie):
Zie ook de gedichten Leegte, Atomen en Op het oosten in deze cyclus. Voor informatie over de Ben Joesoefmadrassa (1570), een van de belangrijkste Koranscholen in de islamitische wereld destijds, zie het lemma op Wikipedia en het hieronder geciteerde boek uit 1999.
Hubar, De nieuwe Bavo te Haarlem (2016). Wil je weten op welke pagina’s de betreffende begrippen in het boek zijn behandeld, bezoek dan het register op deze site.
Voor De Heilige Linie van Thijm, zie mijn blog onder deze link (daar kun je het boek ook downloaden).
Triki, Hamid en Alain Dovifat, Medersa de Marrakech, met bijdragen van Yves Pochy en Jacques Vignaud, Rigueur et modernité, en Jean-Paul Saint-Aubin, L’image et la realité de l’architecture, Parijs 1999.
Hoe kwam ik er ook alweer bij om gedichten te schrijven?
Ben je in Marrakesh, dan moet je zeker een kijkje gaan nemen bij de Medersa Ben Youssef:
Dit item kan geciteerd worden als: Hubar, Bernadette van Hellenberg. “Tijd en slijt”. VanHellenbergHubar.org (blog), 2014. http://bit.ly/1Ot7KGN-GOM.
Verkorte link van dit item: http://bit.ly/1Ot7KGN-GOM
Gestapelde leegte in de ajoure decoratie van de lichtkoepel van de Medersa. Foto bvhh.nu 2014.
… Wie oft bin ich zurückgekehrt in de medersa van Marrakesh zoekend naar dat deel van mezelf dat achterbleef bij de laatste tocht verloren in een spel van vormen eindeloos gefragmenteerd en zo vaak weer opgesplitst dat atomen zich hier tonen met leegtes van subtiel formaat
ingekaderd in een raster als een kosmos in het klein
de finesse onbenoembaar vingertoppen filigrein.
…
Steeds verder worden de ornamenten verfijnd en gedifferentieerd in de Ben Joesoef Madrassa | Medersa Ben Youssef te Marrakesh (gebouwd circa 1570, gerestaureerd in 1950). Foto bvhh.nu 2014.
______________________
Post scriptum — En ik moest terug naar de Ben Joesoefmadrassa, want ik was iets van mezelf verloren. Ik voelde me als Goethe die maar niet los kwam van de kathedraal van Straatsburg, waar hij de gotiek ontdekte, zoals ik hier de Arabische bouwkunst ontdekte: ‘wie oft bin ich zurückgekehrt, diese himmlisch-irdische Freude zu genießen’.*
Maar hij was niet de enige die langskwam. In gesprek over de Unvollendete van Joseph Cuypers bij de nieuwe Bavo attendeerde de plebaan van de nieuwe Bavo, Hein Jan van Ogtrop, me op deze strofe uit een gedicht van Rainer Maria Rilke:
Wir bauen an dir mit zitternden Händen und wir türmen Atom auf Atom. Aber wer kann dich vollenden, du Dom.*
Daar wordt een mens toch stil van!
B.
Bronnen en verdere informatie
De * in de tekst hierboven verwijst naar de volgende bronnen:
Zie ook de gedichten Leegte, Atomen en Op het oosten in deze cyclus. Voor informatie over de Ben Joesoefmadrassa (1570), een van de belangrijkste Koranscholen in de islamitische wereld destijds, zie het lemma op Wikipedia en het hieronder geciteerde boek uit 1999.
Triki, Hamid en Alain Dovifat, Medersa de Marrakech, met bijdragen van Yves Pochy en Jacques Vignaud, Rigueur et modernité, en Jean-Paul Saint-Aubin, L’image et la realité de l’architecture, Parijs 1999.
Hoe kwam ik er ook alweer bij om gedichten te schrijven?
Ben je in Marrakesh, dan moet je zeker een kijkje gaan nemen bij de Medersa Ben Youssef:
Dit item kan geciteerd worden als Hubar, Bernadette van Hellenberg. “Atomen | Medersa Ben Youssef”. VanHellenbergHubar.org (blog), 2014. http://bit.ly/1Ot8yLZ-VanHH2Org.
Verkorte link van dit item: http://bit.ly/1Ot8yLZ-VanHH2Org
… ’t Hele universum in de wand Een duizelingwekkende stapeling van vormen in verticaal geordende cassettes waar een statige cadans van hoekige pijlers ritmiek aan verleent Gaan lijnen van robuust naar uiterst teer Het filigrein van de ornamenten herhaalt de thema’s keer op keer in de minutieus gedetailleerde velden waar stijlen en bogen variëren en ieder vak weer deelbaar blijkt totdat alleen nog leegte rest tussen de geslonken vormen waarvan de contour de ruimte ontvouwt als holtes begrensd door hout, pleister en steen
…
__________________
Postscriptum —Leegte, heilige leegte. Ook zo’n thema dat oost en west verbindt. Je komt het al tegen in het vorige gedicht over de Medersa Ben Youssef (de Ben Joesoefmadrassa): ‘Atomen’.* Eén van de eerste keren dat ik me van de rol van leegte opvallend bewust werd, was in de moskee van Tbilisi.* Ook toen ging het om iets ouds, iets wat in mijn geheugen was blijven zweven sinds mijn studietijd. Als ik in gedachten terug ga, kom ik uit bij mijn afstudeerscriptie over de Servaaskerk in Maastricht, waar de – symbolische – troon van de keizer leeg was.* Op die leegte ben ik nader ingegaan in mijn boek over de nieuwe Bavo, waar de kennismaking met de islamitische architectuur in Marrakesh een niet weg te denken bijdrage aan geleverd heeft.
Is dat dezelfde leegte die ik hier beschrijf?
;-) B.
Bronnen en verdere informatie
De * in de tekst hierboven verwijst naar de volgende bronnen (volledige titels zijn te vinden in de bibliografie):
Zie ook de gedichten Atomen, Tijd en slijt en Op het oosten in deze cyclus. Voor informatie over de Ben Joesoefmadrassa (1570), een van de belangrijkste Koranscholen in de islamitische wereld destijds, zie het lemma op Wikipedia en het hieronder geciteerde boek uit 1999.
Ik zie ons als studenten in 1978 nog staan bij de zetel onder de halfkoepel in de westbouw, waarboven zich de met zo lege, overkoepelde keizerzaal bevindt. We kregen uitleg van Aart Mekking, specialist architectuur iconologie en later hoogleraar in Leiden (nu allang weer met emeritaat), die een vergelijking trok met de de doorgaans lege troon van de keizer in de Paltskapel van Aken.
Hubar, De nieuwe Bavo te Haarlem (2016). Wil je weten op welke pagina’s de betreffende begrippen in het boek zijn behandeld, bezoek dan het register op deze site.
Triki, Hamid en Alain Dovifat, Medersa de Marrakech, met bijdragen van Yves Pochy en Jacques Vignaud, Rigueur et modernité, en Jean-Paul Saint-Aubin, L’image et la realité de l’architecture, Parijs 1999.
Hoe kwam ik er ook alweer bij om gedichten te schrijven?
Ben je in Marrakesh, dan moet je zeker een kijkje gaan nemen bij de Medersa Ben Youssef:
Hubar, Bernadette van Hellenberg. “Leegte | Medersa Ben Youssef in Marrakesh”. VanHellenbergHubar.org (blog), 2014. bit.ly/2zfKoAN-Gom.
De tuin van het Musée de la Palmeraie te Marrakesh is een oase van rust. Behalve de tuin is er een interessant museum met eigentijdse Marokkaanse kunst en zijn op de locatie een paar voorbeelden van het inheemse traditionele bouwen te zien (maart 2014).
Hun hele leven al zwijgen de tuinen De stilte daalt er als een voile neer verdrijft de spinnenwebben van ons tobben En trekt de puurheid uit het diep omhoog Waardoor opeens de zinnen openvouwen
Geluid van vogels tegen een fond van ruis van verre maaiers
waait de lucht schoon open vol strepen geur van de jasmijn En laat ons even heel intens geloven hoe schoon we diep van binnen zijn
Een schertsfiguur in rood en blauw komt aangelopen En zet ons met een knik op aarde neer
…
De cacteeëntuin bij het Musée de la Palmeraie te Marrakesh (foto bvhh.nu, maart 2014).
Post scriptum —Waar je ook ter wereld bent, in een tuin kom je vrijwel altijd tot rust en bezinning. Zo’n tijdloos moment waarin je je laat koesteren door de zon en dat inderdaad abrupt eindigt als er zomaar uit het niets een figuur naar je toe wandelt. Deze donkere man leek wel uit een sprookje te komen met zijn felrode jasje en dito blauwe broek. Eén strenge groet en de sfeer loste definitief op.
Museum —Ondertussen mag hier ook het museum bij deze tuin genoemd worden met hedendaagse Marokkaanse kunst van een niveau dat je zo naar Nederland zou willen halen. Voor een deel staat deze in de tuin, en voor het overige hangt ze in de zalen. De lopende tentoonstelling van Mahi BineBine is prachtig! Als mij zonder aanvullende informatie gevraagd zou worden wat het thema is, dan zou ik zeggen dat BiniBine balanceert op de rand tussen het zich gevangen voelen in eenzaamheid en de gesublimeerde eenzaamheid. Het gaat om werk waar de toeschouwer het ongezegde verhaal achter de beelden vermoedt, waardoor een intrigerende wisselwerking ontstaat tussen beschouwer en kunst.
Voelen de figuren van Mahi BineBine (*1959) zich gevangen in eenzaamheid of hebben ze die gesublimeerd? Tentoonstelling in Musée de la Palmeraie in Marrakesh (2 maart – 30 april 2014).
Wordt vervolgd!
;-) B.
Verkorte link van dit item: http://bit.ly/1NHZkbb-Marrakesh
De acrobaten op place Djemaa el Fna in Marrakesh (in rood en blauw), op zoek naar een plek voor hun toeren (maart 2014).
Kunststof blauwe broeken Schreeuwend rode gilets ’n enkeling grijs in zijn sweatshirt Trekken ze over het plein met ’n simpele act die zich in de ruimte herhaalt
De sprong op de schouder van de een spiegelt die van deander
in tweemaaltwee paren dan opnieuw een verbond tussen handen, armen en voeten voor dederde maal dat gebaar die krachttoer, die soepele zwaai waardoor een volgende etage ontstaat en de toren driemanhoog Et voilà uitroept de armen spreidt om het kleine gejuich te ontvangen … en de munten die om hen heen rinkelend het plaveiselraken geworpen vanaf debalkons waar de gasten zich vergapen aan de markt van Marrakesh place Djemaa el Fna
Een van de slangenbezweerders op place Djemaa el Fna in Marrakesh (maart 2014).
Post scriptum —Het is een komen en gaan op dit plein en dat is het al van oudsher. Hier worden de oude tradities van potsenmakers en verhalenvertellers in stand gehouden. En ook al gebeurt dat vandaag de dag om toeristische redenen, dat doet aan de authenticiteit ervan niet af. Als er maar publiek is en als het maar een inkomen genereert, dan blijft dit leven. Dat is dan ook een van de redenen waarom dit plein door de Unesco op de lijst van het immaterieel erfgoed is geplaatst. Wel apart, want zonder de fysieke aanwezigheid van het plein, hadden we te maken gehad met een contextloos vacuüm.
Bernadette van Hellenberg Hubar ((Verkorte link van dit item: http://wp.me/P4eh3s-l3.))
Via bovenstaande titels kom je terecht bij de gedichten die ik tijdens mijn verblijf in Marrakesh in maart 2014 heb gemaakt. Het was mijn eerste bezoek aan Marokko, wat zonder meer voor herhaling vatbaar is. Aan de Medersa Ben Youssef van Marrakesh heb ik soort minicyclus gewijd (het derde tot en met zesde gedicht), geïnspireerd door de vele verbanden tussen de historische, sacrale architectuur daar en die in onze contreien. Hoewel dit thema me sowieso aan het hart gaat, had en heeft mijn belangstelling hiervoor primair te maken met het onderzoek naar de nieuwe Bavo van Joseph Cuypers in Haarlem (1895-1930). In dit gebouw werden voor het eerst – en dat nog wel in een kathedraal – Arabische motieven verwerkt, iets waar de architect eer mee inlegde. Gemene deler blijkt de Moorse architectuur in Spanje te zijn. Je leest er meer over in het naschrift bij de gedichten.
Voor wie een keer op een hele plezierige manier in Marrakesh wil verblijven, kunnen wij Les trois Pilliers van harte aanraden.* Het is een gastenverblijf in een ‘compound’, of – zoals men daar zegt – in een jardin. Het leuke ervan is dat je midden tussen de plaatselijke bevolking zit en niet in een Westeuropese kolonie die overal elders in een warm land had kunnen liggen.
Voor wie van architectuur houdt is het een feest: bij de woonwijk is namelijk qua vormgeving ingespeeld op de genius loci, waardoor je geen anonieme blokken hebt, maar straten met speelse inkijkjes onder een reeks van bogen die – zo lijkt het – in versneld perspectief naar het eindpunt voeren.
Een van de straatjes van de ‘jardin’ in Marrakesh, waar zich Les trois pilliers bevindt (2014).
Kortom, een prima uitvalsbasis om de medina van Marrakesh te bezoeken.
Een beeld van de sfeer in de soeks van de medina van Marrakesh (2014).
Wordt vervolgd!
Bernadette van Hellenberg Hubar
Verwijzingen
Voor meer informatie over en contactgegevens van Heimerick Tromp, zie LinkedIn.*
Verkorte link van dit item: http://bit.ly/VHH2Marrakesh
Beeldgedichten | Gedichten op locatiegaat over hoe het allemaal begon en wie me eigenlijk inspireerde(n). ’n Enkele keer geef ik toe aan een kleine gedachtensprong, zoals met het bericht hieronder over de Poëzieweek 2020. Ook al is dat inmiddels alweer een flinke tijd geleden, het thema blijft zo actueel dat ik er graag mee start.
In de jaarlijkse poeziëweek is het altijd aardig om een tandje bij te zetten. Maar eerlijk gezegd … ik kom niet helemaal uit het thema van 2020: ‘De toekomst is nu’. Dat vandaag voorwaardenscheppend kan zijn voor de volgende dag en dat er beslist dagen zijn waarop je iets doet of nalaat dat directe gevolgen heeft voor de toekomst, dat begrijp ik. Maar dekt het motto de lading van deze uitleg: ‘niet alleen met de reuzensprongen van een revolutie, maar ook met de schuchtere pasjes van een peuter die voor het eerst rechtop staat, een kind dat voor het eerst alleen naar school fietst. De eerste kuis. De eerste job. Poëzie is er voor elke stap die je zet in een steeds grotere wereld. De dichter begeleidt je met zijn woorden bij elke nieuwe droom’.4 Wat me hieraan treft, is dat dit nu net het type poëzie is van negentiende-eeuwse dichters als Hendrik Tollens die juist hierom onder vuur kwam te liggen van de Tachtigers. Mijn leraar Nederlands op de middelbare school, Pieter Eligh, koos daarin partij voor de Tachtigers. Wat zou hij ervan vinden dat een van mijn idolen, J.A. Alberdingk Thijm, ook enkele van dat type gedichtenbundels het licht heeft laten zien? Net als zijn collega’s markeerde hij deze door een titel waarin bloemen voorkwamen, zoals in zijn geval: Viooltjes en grover gebloemte in ouderlijken gaard gekweekt (Amsterdam 1844).
Dekt de toelichting van de poeziëweek anno 2020 eigenlijk de lading wel? Want als de dichter je begeleidt door het leven, gaat het wat mij betreft niet zozeer om de toekomst, als wel om het leven in het nú! Al die mooie momenten waar je vaak langs scheert om je naar het volgende punt te haasten, krijgen hun eigen waarde door de poetische momentopname. Als dat zo is, kan ik je het nodige bieden in deze poëzieweek. Juist de gedichten op locatie zijn onveranderlijk instantanés* die de impressie van dat ogenblik vastleggen met al haar associaties. Een van de bundels dankt er zelfs haar titel aan ‘Een moment in zijn eeuwigheid’.6 Blader er maar eens doorheen!
Gedichten op locatie krabbel je onmiddellijk in een schrift. In dit geval betreft het de cyclus Georgië (foto bvhh.nu 2011).
Dichtwerk4all —In 2008 ging ik voor de eerste keer op excursie met de organisatie Kunst der Vormen van Marjan van den Bos.1 Dat was het begin van een nieuw avontuur met gedichten op locatie, beeldgedichten wel te verstaan. Voor die tijd had ik in het kader van de Cuyperscode al het een en ander gedaan – zoals Ubi sunt … – en natuurlijk het jaarlijkse eindejaarsgedicht vanaf 2000. De interesse zelf ontstond tijdens de lessen Nederlands op de middelbare school. Wat ben ik blij dat ik zo’n goede leraar Nederlands hebt gehad, Piet Eligh.2 Hij liet me kennis maken met Henriëtte Roland Holst, een liefde voor het leven. En daarna volgden vele anderen. Toch meende ik lang dat het voor mij te hoog gegrepen was, gedichten schrijven. Aan een bundel moest ik al helemaal niet denken, ook al had ik die ambitie en koesterde ik die wens. Ik ben Marjan nog altijd dankbaar dat ze me destijds uitgenodigd heeft en ook achteraf kan ik alleen maar zeggen dat het een bijzondere ervaring was. Wat Kunst der Vormen heeft gebracht, is hieronder te zien, maar vooraf geef ik een indruk van het meest recente werk.
Cyclus #Gom | Gedicht op maandag: dit betreft een paternoster van nieuwe en oude gedichten die ik ’s maandags op de sociale media zette tussen 2017 en 2020 (tot corona uitbarstte). De lijst hier is overigens niet compleet, omdat onder dit thema ook allerlei gedichten uit verschillende bundels en cycli zijn geplaatst: bit.ly/2ySQKG7-Gom
Voor Marjan van den Bosch zie haar profiel op LinkedIn*.
Lange tijd kon ik over Piet Eligh (1927-1998) niets vinden, maar toen ik het onlangs weer eens probeerde kwam ik onder meer een paar blogs tegen van Gerard Sanberg die een paar klassen hoger zat dan ik. Opeens kan ik me hem weer herinneren, zo’n oudere jaars waar je – toen – respect voor had en die met een zeker gezag zijn mening gaf. Het beeld wat hij geeft van Eligh als een bevlogen docent komt heel nauw overeen met het mijne, dus mocht je daar mee van willen weten, surf dan naar Mariken van Nieumeghen via Evernote; en Piet Eligh via Evernote.
Nota bene: van Piet Eligh zijn twee gedichtenbundels verschenen, Lopend door de herfst (1981) en Gotische Suite (1985). Toen hij 63/64 jaar was (1991) promoveerde hij te Amsterdam op een proefschrift over Mariken van Nieumeghen. Surf voor meer informatie via deze link naar Evernote.
Daarnaast vind je enkele persoonlijke gedichten in Onze microcosmos.
Persbericht in het kader van de Poëzieweek 2020 via Evernote.
Voor het begrip ‘instantané’ zie de uitleg op Ensie.nl via Evernote. Voor het hiermee nauw verwante begrip instantanéité (ogenblikkelijkheid) van Monet zie mijn item over het werk van Clemens Merkelbach van Enkhuizen.
Dit item kan geciteerd worden als: Hubar, Bernadette van Hellenberg. “Beeldgedichten | Gedichten op locatie | Hoe het allemaal begon …” VanHellenbergHubar.org (blog), 2014-2017. http://bit.ly/Dichtwerk4all.
Verkorte links van dit item: http://bit.ly/Dichtwerk4all of http://bit.ly/Beeldgedichten-VHHorg of VanHH.org/?p=29
Onze website gebruikt cookies voor een optimale ervaring. VanHellenbergHubar.Org vraagt de gebruiker om hiermee akkoord te gaan door op 'Accept' te klikken.AcceptRead More
Privacy en cookies ingevolge de AVG
Privacy Overview
This website uses cookies to improve your experience while you navigate through the website. Out of these, the cookies that are categorized as necessary are stored on your browser as they are essential for the working of basic functionalities of the website. We also use third-party cookies that help us analyze and understand how you use this website. These cookies will be stored in your browser only with your consent. You also have the option to opt-out of these cookies. But opting out of some of these cookies may affect your browsing experience.
Necessary cookies are absolutely essential for the website to function properly. This category only includes cookies that ensures basic functionalities and security features of the website. These cookies do not store any personal information.
Any cookies that may not be particularly necessary for the website to function and is used specifically to collect user personal data via analytics, ads, other embedded contents are termed as non-necessary cookies. It is mandatory to procure user consent prior to running these cookies on your website.
