De acrobaten op place Djemaa el Fna in Marrakesh (in rood en blauw), op zoek naar een plek voor hun toeren (maart 2014).

Kunststof blauwe broeken
Schreeuwend rode gilets
’n enkeling grijs in zijn sweatshirt
Trekken ze over het plein
met ’n simpele act
die zich in de ruimte herhaalt

De sprong op de schouder
van de een
spiegelt die van de ander
in tweemaal twee paren
dan opnieuw een verbond
tussen handen, armen en voeten
voor de derde maal dat gebaar
die krachttoer, die
soepele zwaai
waardoor een volgende
etage ontstaat
en de toren driemanhoog
Et voilà uitroept
de armen spreidt
om het kleine gejuich
te ontvangen
…
en de munten die
om hen heen
rinkelend het plaveisel raken
geworpen vanaf de balkons
waar de gasten zich vergapen
aan de markt van Marrakesh
place Djemaa el Fna

Een van de slangenbezweerders op place Djemaa el Fna in Marrakesh (maart 2014).

Post scriptum — Het is een komen en gaan op dit plein en dat is het al van oudsher. Hier worden de oude tradities van potsenmakers en verhalenvertellers in stand gehouden. En ook al gebeurt dat vandaag de dag om toeristische redenen, dat doet aan de authenticiteit ervan niet af. Als er maar publiek is en als het maar een inkomen genereert, dan blijft dit leven. Dat is dan ook een van de redenen waarom dit plein door de Unesco op de lijst van het immaterieel erfgoed is geplaatst. Wel apart, want zonder de fysieke aanwezigheid van het plein, hadden we te maken gehad met een contextloos vacuüm.

Bernadette van Hellenberg Hubar ((Verkorte link van dit item: http://wp.me/P4eh3s-l3.))

BewarenBewaren