Duet voor Gerard | Tussen de hond en de kat

Duet voor Gerard — Vandaag gaan we verdrietig genoeg een dierbare vriend naar zijn laatste rustplaats begeleiden: Gerard van Wezel (1951-2018), mijn opdrachtgever bij De genade van de steiger.* Als ik zeg opdrachtgever, klinkt dat heel afstandelijk. En dat was onze werkrelatie die lopende het project uitgroeide tot een vriendschap, allerminst. Ik kom er nog op terug in een blog, die ik binnenkort zal plaatsen. Vandaag, in het kader van de serie ‘Gedicht op maandag’ (#Gom)*, haal ik twee items naar voren, die Marij en ik in beeld en woord maakten voor de jaarwisseling van 2012/2013 en 2016/2017. Gerard was namelijk een echt hondenmens die bij de eerste ontmoeting al vriendschap sloot met Dogle en ons later hielp toen we problemen hadden met haar opvolgster Frieda. Dankzij hem ontwikkelde de laatste zich tot een plezierige huisgenoot. Overigens was Gerard zo honds nog niet of er kon wel een kat bij. Zo kwam in huize Van den Akker/Van Wezel Pip de boxer Twinkel gezelschap houden. Vandaar dit duet voor een inspirerende vakgenoot en loyale vriend.

Duet voor Gerard | Onze Hovawart Dogle (2004) en Troef de kat die in 2012 zijn entree maakte. Collage van Foto's van Marij Coenen en bvhh.nu 2013.
Onze Hovawart Dogle (2004) en Troef de kat die in 2012 zijn entree maakte. Collage van foto’s van Marij Coenen en bvhh.nu 2013.

Vertrouwen (2013)

Stapsgewijs
naderden ze elkaar
het onbegrip in de genen
gebakken
de staart die
vreugdevol groet of
juist vervaarlijk zwaait
leidt tot een lik of een haal
en toch groeide vertrouwen
worden slaapplaats,
eten en drinken gedeeld
de tuin samen verkend
het spel samen gespeeld
als kat en hond
zonder woorden
vol vertrouwen
in elkaar, in ons
in het ongewisse
dat toch wel komen zal
maar gezamenlijk
genomen kan worden.

Kakafonie in rood en blond (2017)

De dag dat de koningen in Bethlehem kwamen
Wordt steevast gevierd met een boon
Nog altijd zijn wij in de bonen
Met onze nieuwe huisgenoot
hoe rood en blond elkaar hier raken
Soms in gekwispel,
dan weer een klauw
geblaas en geblaf als dissonanten
spel en jacht in één parcours
soms op het randje, maar …
nooit rancuneus
nooit langer dan een brok of kluif
nooit zonder ook in peis en vree
de bank te delen
Zou dat vaker passeren
in dit nieuwe jaar?
lam en leeuw, havik en duif?

Duet voor Gerard | Troef en zijn nieuwe huisgenoot Frieda de Hovawart (2016). Collage van Foto's van Marij Coenen en bvhh.nu 2017.
Troef en zijn nieuwe huisgenoot Frieda de Hovawart (2016). Collage van Foto’s van Marij Coenen en bvhh.nu 2017.

Rust zacht Gerard!

B & M

Vragen? Stuur een mailtje naar bernadette@vanhellenberghubar.org!


Beschermd: Proefballonnetjes

Deze inhoud is beschermd met een wachtwoord. Vul hieronder het wachtwoord in om het te bekijken:

Uitzicht met een terugblik

Ik was aan het nadenken over een item voor mijn rubriek Gedicht op maandag en nu Sinterklaas dit jaar één dag later valt, leek me dat wel een aardige insteek. In mijn 61 nagenoeg voltooide levensjaren tel ik toch minstens 53 Sinterklaasvieringen in gezinsverband. Van jongs af aan altijd met surprises en gedichten en naarmate de jaren klommen steeds meer met de nadruk op gedichten. Al zoekend tussen de vele bestanden op mijn computer kwam ik uit bij dit exemplaar uit 2009, gewijd aan de belangrijkste persoon in mijn microkosmos:

Sint | De tuin was hier alweer iets meer besloten. Op de voorgrond onze Hovawart, Dogle (2004-2015). Foto bvhh.nu/Marij Coenen 2011.

Bernadette, mijn uitzicht is naar de maan
waarom heb je je laten gaan
voor de wensen van de buren
nu kunnen ze ons begluren
weg is de beslotenheid
onze privacy zijn we helemaal kwijt
ik wil een hek, een haag, een muur
ook al is dat nog zo duur
maar dan moet ik onze klusser bellen
en hem helder en duidelijk vertellen
hoe de coulisse moet ogen
wordt ze recht of komen er bogen
helemaal van hout of ruimte voor wingerd
die zich door de spijlen slingert
O help, ik weet niet wat ik wil!
Ssst, mompelt de Sint, ben even stil
Met dit cadeautje kun je keuren en kiezen
Zonder je in teveel opties te verliezen
Als je dan tijdig je klusser laat komen
heb je weer snel een tuin van je dromen.

Sint

Chocoladeletters met Sinterklaas (screenshot bvhh.nu 2017)


Naschrift —  De tuin is op de foto hierboven uit 2011 alweer iets meer besloten, dus kun je nagaan hoe open het was. Op de voorgrond zie je trouwens onze lieve Hovawart, Dogle (2004-2015), die inmiddels opgevolgd is door rasgenoot Frieda. Inmiddels vraagt de tuin opnieuw veel aandacht. We hebben de regenwaterafvoer afgekoppeld, waarvan een deel heel praktisch via twee IBC-containers opgevangen wordt en de rest terugkeert naar het grondwater, doordat het wegzakt in de grond. Nu moeten we wel nog een min of meer esthetische oplossing voor die twee containers bedenken, want echt mooi zijn ze niet. Een tuin verveelt nooit en houdt je altijd bezig, zoals ook dit Sinterklaasgedicht uit 2009 laat zien.

;-) B.

Vragen? Stuur een mailtje naar bernadette@vanhellenberghubar.org!

Verkorte link: http://bit.ly/2zMhS8a-uitzicht

 

Jardin du Musée de la Palmeraie in Marrakesh

Jardin les palmiers
In 2014 was een bijzondere tentoonstelling van Mahi BineBine in Musée de la Palmeraie in Marrakesh, waar ook dit beeld stond. Foto bvhh.nu 2014.

De tuin van het Musée de la Palmeraie te Marrakesh is een oase van rust. Behalve de tuin is er een interessant museum met eigentijdse Marokkaanse kunst en zijn op de locatie een paar voorbeelden van het inheemse traditionele bouwen te zien (maart 2014).

Hun hele leven al zwijgen de tuinen
De stilte daalt er als een voile neer
verdrijft de spinnenwebben van ons tobben
En trekt de puurheid uit het diep omhoog
Waardoor opeens de zinnen openvouwen

Geluid van vogels tegen een fond van ruis
van verre maaiers
waait de lucht schoon open

vol strepen geur van de jasmijn
En laat ons even heel intens geloven
hoe schoon we diep van binnen zijn

Een schertsfiguur in rood en
blauw komt aangelopen
En zet ons met een
knik op aarde neer

De cacteeëntuin bij het Musée de la Palmeraie te Marrakesh (foto bvhh.nu, maart 2014).

De cacteeëntuin bij het Musée de la Palmeraie te Marrakesh (foto bvhh.nu, maart 2014).


Post scriptum Waar je ook ter wereld bent, in een tuin kom je vrijwel altijd tot rust en bezinning. Zo’n tijdloos moment waarin je je laat koesteren door de zon en dat inderdaad abrupt eindigt als er zomaar uit het niets een figuur naar je toe wandelt. Deze donkere man leek wel uit een sprookje te komen met zijn felrode jasje en dito blauwe broek. Eén strenge groet en de sfeer loste definitief op.

Museum Ondertussen mag hier ook het museum bij deze tuin genoemd worden met hedendaagse Marokkaanse kunst van een niveau dat je zo naar Nederland zou willen halen. Voor een deel staat deze in de tuin, en voor het overige hangt ze in de zalen. De lopende tentoonstelling van Mahi BineBine is prachtig! Als mij zonder aanvullende informatie gevraagd zou worden wat het thema is, dan zou ik zeggen dat BiniBine balanceert op de rand tussen het zich gevangen voelen in eenzaamheid en de gesublimeerde eenzaamheid. Het gaat om werk waar de toeschouwer het ongezegde verhaal achter de beelden vermoedt, waardoor een intrigerende wisselwerking ontstaat tussen beschouwer en kunst.

Mahi BineBine (*1959)

Voelen de figuren van Mahi BineBine (*1959) zich gevangen in eenzaamheid of hebben ze die gesublimeerd? Tentoonstelling in Musée de la Palmeraie in Marrakesh (2 maart – 30 april 2014).

Wordt vervolgd!

;-) B.

Vragen? Stuur een mailtje naar bernadette@vanhellenberghubar.org!

Verkorte link van dit item: http://bit.ly/1NHZkbb-Marrakesh