{"id":15074,"date":"2019-07-21T15:30:43","date_gmt":"2019-07-21T13:30:43","guid":{"rendered":"https:\/\/www.vanhellenberghubar.org\/?p=15074"},"modified":"2019-08-07T15:09:05","modified_gmt":"2019-08-07T13:09:05","slug":"meesterteken","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/www.vanhellenberghubar.org\/index.php\/meesterteken\/","title":{"rendered":"Meesterteken | Akkoorden"},"content":{"rendered":"

Meesterteken | Akkoorden <\/em><\/span>gaat over de haptische schoonheid van historisch metselwerk en de metaforische inwisselbaarheid van steen en woord. Je vindt dit tweelinggedicht in de bundel Een moment in zijn eeuwigheid <\/em>uit 2008.*<\/a>  <\/p>\nMeesterteken, Akkoorden<\/a>\n

…<\/span><\/p>\n

Meesterteken| Akkoorden<\/em><\/span> kwam tot stand tijdens de tweede excursie die ik met Kunst der Vormen meemaakte, opnieuw georganiseerd door Hanneke Barendregt en Marjan van den Bos, in Bever (2008). Het krijgt hier een plaats in het kader van Gedicht op maandag<\/a> (#gom). Het verhaal hieronder ontleende ik aan de bundel Een moment in zijn eeuwigheid<\/em>:<\/p>\n

In de mooiste nazomer die je je maar wensen kunt, vond de najaarsexcursie van Kunst der Vormen naar Bever plaats. Ook dit keer leidde de combinatie van gezelschap en ambiance tot ruime inspiratie met als resultaat een cahier van negen gedichten. De titel ervan heeft Hanneke aangereikt met de spreuk van zondag 28 september voor de Kapellekenstocht:<\/span><\/p>\n

Fotograferen is een spontane impuls die ontstaat door voortdurend kijken en die het moment in zijn eeuwigheid grijpt (Henri Cartier Bresson).<\/span><\/p><\/blockquote>\n

Want dat is toch wel wat we daar allemaal hebben zitten doen: het moment in zijn eeuwigheid betrappen en vastleggen, de een in potlood, de volgende in aquarel of krijt, in pixels of in woorden. Want ook bij de woorden gaat het om wat er op dat moment in de stilte van het observeren gebeurt, bij de kraag te grijpen.<\/span><\/p>\n

<\/a>Het meesterteken<\/span><\/h6>\n

De daggestreep als meesterteken van de metselaar staat symbool voor het verlies aan ambachtelijkheid in het bouwvak vandaag de dag. Bij ieder gebreken plan dat Res nova*<\/a> over een historisch gebouw produceert \u2013 en dat gebeurt samen met een van de laatste mensen die \u2018restauratie\u2019 in Delft heeft kunnen studeren (over verlies gesproken) \u2013 worden we geconfronteerd met de schade als gevolg van verkeerde materialen. Boven aan de top staat het gebruik van cement in plaats van mortel, waardoor het microklimaat van een gebouw ernstig wordt geschaad en een sneeuwbaleffect in werking zet dat met name vochtproblemen in de hand werkt. Met alle gevolgen van dien. Daarnaast is het schrijnend om te zien hoe het grove platvol gevoegde werk de fijne, strakke voegen van de mortel verdringt. Vandaar mijn kleine hommage aan het oude ambacht in de stille hoop dat we nog een renaissance mogen beleven.<\/span><\/p>\n

<\/a>Akkoorden<\/span><\/h6>\n

Tegenover het ene ambacht staat het andere ambacht, tegenover de dagge\u00adstreep de beeldspraak. Eigenlijk zijn schrijvers op dit punt niet veel anders dan wijnproevers: om wat wij ervaren tot uitdrukking te brengen \u2013 en dat geldt al helemaal als het gaat om de observatie van kunst \u2013 nemen wij toevlucht tot metaforen. Sommige daarvan zijn heel oud, alhoewel de gedachte op zich dat architectuur te beschrijven valt als een gewaarwording, pas zijn entree maakt in de vroege achttiende eeuw. Ligt de genese daarvan in het Engelse kamp, al snel verspreidt dit nieuwe genre zich over heel Europa en krijgt het een sublieme manifestatie in Goethe\u2019s hymne op de Dom van Straatsburg, waarmee de herontdekking van de gotische architectuur als een kunstvorm doorbreekt. Ook de po\u00ebtische visie van Chateaubriand op de gotiek als een stenen woud die ik in een van de gedichten in de Picardie verwerkte, past in deze visie. Architectuur werd in staat geacht grootse gevoelens op te roepen, de mens in contact te brengen met het schone en sublieme en dat was lange tijd wel zo ongeveer het hoogste dat de kunst kon bieden.<\/span><\/p>\n

Het beeld van de dichter als bouwer ontstond spontaan als reflectie op het Meesterteken en, valt, wat mij betreft, in omgekeerde zin te herleiden tot Lodewijk van Deyssel, die zijn oom (ja heus, Cuypers) als een dichter in steen beschreef. Ouder, veel ouder zelfs, is de herkomst van de muzikale metafoor in architectuurbeschouwingen. Dat is ook haast onvermijdelijk wanneer je bedenkt dat bij zowel het ene als het andere medium de proportieleer haar basis vindt bij Pythagoras die daarom ook een plek kreeg in de kathedraalsculptuur van bijvoorbeeld Chartres.  Maar ook hier treffen we een van de mooiste beelden bij Goethe aan die in 1829 architectuur typeerde als gestolde muziek:<\/span><\/p>\n

Ich habe unter meinen Papieren ein Blatt gefunden,
\n<\/em>wo ich die Baukunst eine erstarrte Musik nenne.[1]<\/a><\/em><\/span><\/p><\/blockquote>\n

Vanuit deze achtergrond valt de voorliefde te begrijpen voor de \u2018toonladderige akkoorden\u2019 van monumentale architectuur of het nu de tempels op het Parthenon waren of de gotische kathedraal van Salisbury: van zowel de een als de ander werd in 1863 gesteld dat ze in \u201calle lijnen en hoeken (…) harmonisch of toonladderig waren, zonder de minste trilling van wanklank of dissonant, zoodat men uit zijne evenredigheden getoonde muziekchoren zoude kunnen samenstellen\u201d<\/em>.[2]<\/a><\/em> En was het niet architect Wijdeveld die in gesprek met Cordonnier over een van de arkel\u00adtorentjes aan het Vredepaleis riep: \u201cC\u2019est de la musique!\u201d[3]<\/a><\/em><\/span><\/p>\n

Wil je de bundel in haar totaliteit doorbladeren, klik dan op deze link<\/a>.<\/p>\n

;-) B.<\/p>\n

\"Vragen?<\/a><\/p>\n

\n
Bronnen en andere informatie<\/h5>\n