{"id":12015,"date":"2018-05-21T13:13:14","date_gmt":"2018-05-21T11:13:14","guid":{"rendered":"https:\/\/www.vanhellenberghubar.org\/?p=12015"},"modified":"2018-05-24T07:42:32","modified_gmt":"2018-05-24T05:42:32","slug":"le-va-et-vient","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/www.vanhellenberghubar.org\/index.php\/le-va-et-vient\/","title":{"rendered":"Le va et vient \u00e0 Pierrefonds"},"content":{"rendered":"

Le va et vient \u00e0 Pierrefonds<\/h4>\n

…<\/span>
\n\"Le<\/a> \"Le<\/a>
\n…<\/p>\n

Le va et vient …<\/em>
\n het plein van Pierrefonds<\/em>
\n lost op in een markt<\/em>
\n waar mensen slenteren …<\/em>
\n Iedere gevel<\/em>
\n als een apart gebouw<\/em>
\n organisch gegroeid<\/em>
\n tous les temps, tous les lieux<\/em>
\n ogenschijnlijk lukraak<\/em>
\n maar au fond<\/em>
\n resultaat<\/em>
\n van een<\/em>
\n tekentafel<\/em>
\n waar de meester van het werk<\/em>
\n zich fronsend over buigt<\/em>
\n en ziet dat het goed is.
\n<\/em>…<\/p>\n

\"Le<\/a><\/p>\n

______________________________________________________________________<\/p>\n

Postscriptum | La va et vient<\/h4>\n

Dit gedicht met de uitleg in het citaat hieronder komt uit mijn eerste bundel met Kunst der Vormen in de Picardie – Assez de place<\/em> (2008)*<\/a> – en is hier geplaatst in het kader van het initiatief\u00a0Gedicht op maandag | #Gom.<\/a>\u00a0Toen ik met deze groep op excursie ging, realiseerde ik me helemaal niet dat we zo dicht bij Pierrefonds zouden zijn.*<\/a> En dat stond al zo lang op mijn verlanglijstje. Op het notebook dat ik bij me had, had een lezing staan over Pierre Cuypers die ik aanvulde met wat foto’s die Poul de Haan, Marja Langenberg en ik bij een verkennend bezoek hadden gemaakt. En zo kon ik een presentatie geven, voordat we er met het hele gezelschap naar toe gingen. Dat was ook wel nodig: we schrijven 2008, het Rijksmuseum was nog niet herontdekt (dat gebeurde pas na de opening in 2013) en in de groep heerste de nodige argwaan jegens de neostijlen. Er was dan ook geen onverdeeld enthousiasme over dit meesterwerk van Cuypers’ grote voorbeeld, Eug\u00e8ne Viollet-le-Duc. Min of meer schoorvoetend gaf men zich over …<\/p>\n

Dit thema dank ik aan Maarten*<\/a> wiens eerste reactie op het binnenplein van Pierrefonds was dat het zo van de tekentafel kwam. Die opmerking activeerde een paradox die tekenend is voor dit soort complexen: Viollet-le-Duc had als opdracht om in Pierrefonds een microcosmos van het Franse rijk en zijn verleden te tonen, waarvan de organische groei in de verschillende bouwvolumes en geveldelen tot uitdrukking moest komen. In het spoor van Lodewijk XIV wilde keizer Napoleon III zichzelf in het midden van dit rijk plaatsen: het was zijn Versailles. Analoog aan de al wat oudere landschapsparken moesten hier \u2018tous les temps et tous les lieux\u2019<\/em> verbeeld worden. Marja herkende dan ook direct tijdens de voorexcursie nagenoeg rechtstreekse stijlcitaten van de Sainte Chapelle en van kastelen als Blois en Chambord.<\/p>\n

In het spoor van de microcosmos onthult het plein nog een favoriet thema uit deze tijd: architectuur als stad in het klein. Algemeen werd die \u2018stad\u2019 alleen als silhouet getoond, zoals Cuypers met name laat zien bij het Centraal Station. Door de bijzondere opgave van Pierrefonds was Viollet-le-Duc hier in de gelegenheid om de stad in het klein ook van binnen te tonen door het plein het aanzien te geven van een markt met verschillende gebouwen.<\/p>\n

Van de middeleeuwse bouwkunst hadden Viollet-le-Duc en Cuypers het thema van de recursie overgenomen, dat vergelijkbaar is met het Droste Cacao-effect.*<\/a> De grote kathedralen zijn een verbeelding van het hemelse Jeruzalem dat ik hiervoor heb aangestipt en bevolkt met heiligenbeelden wier baldakijnen opnieuw een hemels Jeruzalem vormen. Heel fraai zien we dat bij ons broddellapje in het frontispies, waar een prachtig gedetailleerd gotisch Jeruzalem is neergedaald.*<\/a><\/p>\n

Dit thema werd op verschillende manieren uitgewerkt in Pierrefonds, waar het grote kasteel onder meer een recursie krijgt in de bekroning van de beren van de loge naar de keizerlijke vertrekken. Bij haar speurtocht naar een detail om zich op te concentreren attendeerde Janke me hierop. We zien het dan ook terug in de tekening die zij maakte.<\/p>\n

\"Le<\/a>
\nJanke de Boer, Een van de steunberen van Pierrefonds, bekroond door een miniatuur kasteel. Foto Marjan van den Bos, 2008.<\/em><\/p><\/blockquote>\n

Over de foto’s nog het volgende: de twee in de kop zijn van mijn hand. Wat ze bijzonder maakt is dat ze genomen zijn met mijn eerste GSM met fotocamera, een Nokia. Vergeleken met de iPhone die ik nu heb, was het een soort stoommachine, maar wat was ik destijds blij met dit hulpmiddel. Ik heb toen ontdekt hoe gemakkelijk het is om een fototoestel direct bij de hand te hebben.<\/p>\n

De foto van de bouwvakker in een van de sluitstenen van Pierrefonds is van Poul de Haan, wiens werk ik voor nagenoeg alle bundels heb mogen gebruiken die ik met Kunst der Vormen maakte. Het was delen in de overvloed wat ook gold voor de andere fotografen en de tekenaars in het gezelschap. Dat maakte het bundelen van de gedichten een dankbaar werk.<\/p>\n

;-) B.<\/p>\n

\"Vragen?<\/a><\/p>\n

\n

Verwijzingen<\/h4>\n