{"id":10881,"date":"2018-02-12T07:42:14","date_gmt":"2018-02-12T06:42:14","guid":{"rendered":"https:\/\/www.vanhellenberghubar.org\/?p=10881"},"modified":"2018-02-15T14:08:51","modified_gmt":"2018-02-15T13:08:51","slug":"grande-parade","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/www.vanhellenberghubar.org\/index.php\/grande-parade\/","title":{"rendered":"Grand’ parade te Soissons"},"content":{"rendered":"

Grand’ parade<\/strong><\/span><\/p>\n

…<\/p>\n

\"Grand\u2019<\/a>…<\/p>\n

Onbeschaamd<\/em>
\n de dijen gespreid<\/em>
\n wachtte de faun<\/em>
\n de eeuwen af<\/em>
\n steunend op zijn geslacht<\/em>
\n een slang uit de doodskop van zijn buik<\/em><\/p>\n

Ontdekt als groteske<\/em>
\n in de ru\u00efnes van het paleis<\/em>
\n kreeg hij een plaats <\/em>
\n op het timpaan boven <\/em>
\n de voluut op de zuil <\/em>
\n die de beer geleedde<\/em>
\n De verheerlijking van de klassieken<\/em>
\n een schaamlap<\/em>
\n om zich open en bloot<\/em>
\n te tonen<\/em>
\n aan de pandgang van de abdij<\/em><\/p>\n

Toen de tijd<\/em>
\n zijn werk had gedaan<\/em>
\n en ranken zijn<\/em>
\n benen verlengden<\/em>
\n werd het effect bizar uitvergroot<\/em>
\n decoratief, obsceen en grotesk<\/em><\/p>\n

Gemaskerde koppen<\/em>
\n monsterden het resultaat<\/em>
\n gillend grijnslachend om zoveel lef<\/em>
\n in een sacrale ambiance<\/em>
\n Grand’ parade<\/em><\/p>\n

…<\/p>\n

\"Het<\/a><\/p>\n

___________________<\/p>\n

Grand\u2019 parade<\/em> \u2014 <\/em>Dit gedicht schreef ik tijdens de derde excursie die ik met Kunst der Vormen meemaakte, opnieuw in de Picardie (2009).\u00a0<\/span><\/span>In Soissons hadden Marjan van de Bosch en Marja Langenberg al vastgesteld waar ik dit zou moeten maken: bij het beeldhouwwerk van le petit clo\u00eetre <\/em>van\u00a0l’Ancienne abbaye de Saint-Jean-des-Vignes <\/em>te\u00a0Soissons.\u00a0<\/em>Mijn aandacht werd direct getrokken door de ru\u00efneuze decoratie op een van de steunberen die een wat scabreuze indruk maakte. \u2018Volgens mij is het een faun\u2019, zei ik tegen Poul de Haan die zich zette aan het fotograferen van de details. \u2018Leunt hij op zijn geslacht?\u2019, vroeg Poul wat verbaasd. Daar leek het sterk op. Nu we dankzij de scherpe foto\u2019s de details kunnen zien komt naar voren dat de buik van de faun \u2013 jawel, hij heeft hoeven \u2013 een doodskop is waaruit een slang glijdt als geslacht. Hoe bizar kun je het bedenken.<\/span><\/p>\n

Als het gaat om de belangstelling voor monsters is er niet zoveel verschil tussen de Middeleeuwen en de renaissance. Zoals zo vaak gebeurt in de cultuurgeschiedenis, krijgt hetzelfde beestje een andere naam. Toen men in Rome rond 1490 onder vele lagen puin de domus aurea<\/em> van Nero ontdekte, raakten de kunstenaars helemaal in de ban van het stucwerk en de schilderingen die ze daar zagen. De meest vreemdsoortige mythologische wezens, monstertjes, maskers, bladmotieven en architecturale franje passeerden de revue. Nadat Rafael deze eenmaal verwerkt had in de loggia\u2019s van het Vaticaan, was de opmars niet meer te stuiten. Wie als kunstenaar in Rome vertoefde kon niet naar huis keren zonder tekeningen van deze grotesken, die vernoemd waren naar het grotachtige karakter van de ondergrondse ruimtes van het paleis van Nero. Kijken we naar de verspreiding van dit type decoratie benoorden de Alpen, dan zijn het met name de graveurs geweest die daarin een grote rol hebben gespeeld. Bij ons heeft vooral Hans Vredeman de Vries (1527 – circa 1609) met zijn architectuurtraktaten de toon gezet. Concentreren we ons op de Franse invloed\u00ad\u00adsfeer dan valt de naam van zijn tijdgenoot, Jacques Androuet du Cerceau (1515 \u20131585). De abt die le petit clo\u00eetre <\/em>liet bouwen liep dus helemaal in de pas met de ontwikkelingen van zijn tijd.<\/span><\/p>\n

Toch wordt hier een vreemde boodschap afgegeven en lijkt de scabreuze faun op dezelfde manier gelegitimeerd te worden als de bekoringsc\u00e8nes die Jeroen Bosch rond 1500 in zijn werk opnam: om aan te geven waar het kwaad in school moest het wel afgeschilderd worden en dus werden de verleidingen zo onomwonden mogelijk op doek en paneel en in hout en steen uitgebeeld. De legitimatie school bij de faun niet alleen in de klassieke herkomst, maar ook en opnieuw in de suggestie van grens tussen goed en kwaad, het aardse en het hemelse.<\/span><\/p>\n

;-) B.<\/span><\/p>\n

\"Vragen?<\/a><\/p>\n

\n

Bronnen<\/strong><\/h4>\n